W Blasku Mgieł

W ciszy się budzi zachodni stok, We mgle toniemy, zwalniając krok. Beskidzka głusza, jej chłodny cień, Zmienia się dla nas w jaśniejszy dzień. Ciemne korzenie splatają się w nić, Czuję, że z tobą tu właśnie chcę być. Ścieżka pod górę ostro się pnie, Ty bez wahania prowadzisz wciąż mnie. Serca nam biją w rytmie tych wzniesień, Gdzie góry wchodzą w spokojną jesień. W błękitnych chmurach, gdzie nieba skraj, Ukrył się w ciszy tajemny raj. Przestrzeń się brata ze złotem dnia, Dłoń w twojej dłoni w zachwycie trwa. Łemkowskie cienie w dolinach śpią, Dawne sekrety kryją się z mgłą. Bursztyn promieni zostawia ślad, Gdy nagle w miejscu zatrzymał się świat. Mijamy pnie owinięte w biel, Razem idziemy, ten sam nasz cel. Wokół opada zeschnięty liść, Warto do końca wciąż obok iść. Patrzę w twe oczy, by znaleźć dom, Gdzie góry ciche wydają ton. W błękitnych chmurach, gdzie nieba skraj, Ukrył się w ciszy tajemny raj. Przestrzeń się brata ze złotem dnia, Dłoń w twojej dłoni w zachwycie trwa. Wreszcie na szczycie stajemy we dwoje, Chłonąc ten spokój i leśną ostoję. Tylko spojrzenia i ciepło twych rąk, Tworzą bezpieczny, zamknięty krąg. Gdy stoisz obok, a rosa lśni, Wśród starych buków gubią się dni. Duszę przenika cichy szum drzew, Dokoła płynie najczystszy śpiew. Trzymam cię mocno, by czuć nasz dom, Gdy góry wokół wydają ton. W błękitnych chmurach, gdzie nieba skraj, Ukrył się w ciszy tajemny raj. Przestrzeń się brata ze złotem dnia, Dłoń w twojej dłoni w zachwycie trwa.